भाग १: ' मिडल क्लास'चा घास आणि जागतिक महासत्तांचा अट्टाहास

आजच्या काळात आपण सर्वजण एका विचित्र 'डेली सोप'मध्ये अडकलो आहोत. टीव्हीवरच्या मालिकांमध्ये जसा एखादा सुखी संसार विस्कटायला बाहेरचा खलनायक लागतो, तसंच काहीसं आज आपल्या मध्यमवर्गीय घरांच्या उंबरठ्यावर घडतंय. इराण आणि अमेरिका यांच्यातलं युद्ध म्हणजे केवळ न्यूज चॅनेलवरचा आरडाओरडा नाही, तर तो माझ्या आणि तुमच्या घरातील शांतता भंग करणारा एक भयानक 'ट्विस्ट' आहे.

१. स्वयंपाकघरातील 'सायलेंट' ड्रामा
सकाळी उठल्यावर जेव्हा वहिनी चहाचा कप हातात देतात, तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव एखाद्या मालिकेतील गंभीर प्रसंगासारखे असतात. गॅस पेटवताना मनात एकच विचार येतो— "हा गॅस आज किती महाग झाला असेल?" जेव्हा इराणच्या समुद्रात युद्धाच्या नौका उभ्या ठाकतात, तेव्हा इकडे आमच्या मध्यमवर्गीय घरातल्या ताटातली दुसरी चपाती गायब होऊ लागते.

जसा सिरीयलमध्ये एखादा श्रीमंत आणि क्रूर सावकार गरिबांच्या चुलीवरचं अन्न पळवतो, तसाच हा 'महासत्तांचा अहंकार' आज आमचा घास हिरावून घेतोय. तेलाचा डबा असो किंवा डाळीचा डबा, प्रत्येक वस्तूच्या वाढलेल्या किमती म्हणजे जणू आमच्या सहनशक्तीची घेतली जाणारी 'अग्निपरीक्षाच' आहे.

२. राजकीय 'खलनायक' आणि भीतीची पेरणी
मालिकेत जसा एक कपटी गट असतो, जो संकट आल्यावर मदत करण्याऐवजी घरातल्यांना एकमेकांविरुद्ध भडकवतो, तसंच काहीसं चित्र आज राजकारणात दिसत आहे. हे राजकीय गट सामान्य माणसाला 'नैतिक आधार' देण्याऐवजी, परिस्थितीचं इतकं भयावह वर्णन करत आहेत की लोकांच्या पायाखालची जमीनच सरकावी.

"उद्या अन्न मिळणार नाही, पेट्रोल बंद होणार, बँका बुडणार!" अशा अफवा आणि अतिरंजित (Exaggerated) बातम्यांचा मारा करून ते सामान्यांना हवालदिल करत आहेत. हे सगळं कशासाठी? तर सामान्य माणूस जेवढा जास्त घाबरेल, जेवढा जास्त सैरावैरा धावेल, तेवढा त्यांचा राजकीय फायदा जास्त. काही ठराविक लोकांना या परिस्थितीचा फायदा घेऊन 'काळाबाजार' कसा करायचा, याच्या 'आयडिया' हेच गट पुरवत आहेत. यामुळे सामान्य माणूस व्यवस्थेवरचा विश्वास गमावून बसतोय आणि जगण्यासाठी धडपडण्याऐवजी 'देशोधडीला' लागल्याच्या भावनेने जगत आहे.

३. मानवी स्वभाव आणि 'बायोफिलिक' ओढ
आपण तासनतास या मालिकांसमोर का खिळून राहतो? कारण त्या काल्पनिक असल्या तरी, त्यातील 'चांगुलपणाची' ओढ आपल्याला स्वस्थ बसू देत नाही. आपण नेहमी नायकाच्या बाजूने उभे राहतो, कारण आपल्या रक्तातच 'प्रेम' आणि 'निसर्गदत्त माणुसकी' (Biophilic Nature) आहे. आपल्याला संकटं नको आहेत, आपल्याला हवी आहे ती 'शांती' आणि 'हार्मनी'.

आज जगात कितीही क्रूरता (Cruelty) दिसत असली आणि राजकारण्यांनी कितीही भीती पसरवली असली, तरी मध्यमवर्गीयांच्या मनात आजही एकमेकांबद्दल 'कन्सर्न' जिवंत आहे. जेव्हा पाऊस पडतो तेव्हा आपण जसं झाडांकडे बघून सुखावतो, तसंच शेजाऱ्याच्या दुःखात धावून जाण्याची आपली वृत्ती आपल्याला या जागतिक संकटातही तग धरून ठेवण्यास मदत करते.

४. शेवटचा संवाद: युद्धाला प्रेमाचं उत्तर
हे जीवन म्हणजे एक मोठी मालिका आहे. यात 'सरो' (Sorrow) आहे, 'अँक्झायटी' आहे, पण सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे यात 'आशा' आहे. इराण आणि अमेरिका यांच्यातील अहंकार आणि आपल्या देशातील राजकीय गटांचा स्वार्थ कितीही मोठा असला, तरी भारतीय मध्यमवर्गीयांच्या घरातील 'संस्कार' आणि 'एकता' त्यापेक्षा मोठी आहे.

जेव्हा टीव्हीवर युद्धाच्या बातम्यांचा 'बॅकग्राउंड म्युझिक' जोरात वाजत असतो आणि राजकारणी लोक भीतीचा बाजार मांडत असतात, तेव्हा आपण आपल्या मुलांच्या आणि नातवंडांच्या डोळ्यात बघावं. तिथे आपल्याला दिसतो तो निरागसपणा आणि भविष्याची जिद्द. चला, आपण या जागतिक संकटात आणि राजकीय अफवांच्या काळात एकमेकांना 'नैतिक पाठबळ' देऊया. कारण जगाच्या पाठीवर युद्धं कितीही झाली, तरी शेवटी विजय हा 'माणुसकीचा' आणि 'धैर्याचाच' होतो.

हा भाग इथेच संपत नाही... कारण संघर्ष सुरू आहे, पण आमची जिद्द त्यापेक्षाही कणखर आहे!