भाग ३: रस्ते ओस आणि भविष्याची चिंता

डेली सोपमध्ये जसा एखादा 'हायवे'वरचा थरार असतो, जिथे नायकाची गाडी अचानक बंद पडते आणि चहूबाजूंनी संकटं चालून येतात, तसंच काहीसं चित्र आज आमच्या ठाण्याच्या रस्त्यांवर दिसत आहे. इराण आणि अमेरिका यांच्यातील युद्धाचा वणवा केवळ सीमेवर पेटलेला नाही, तर तो आमच्या रोजच्या प्रवासातील 'चाकांमध्ये' अडकला आहे.

१. ओसाड रस्ते आणि साचलेली भीती
आज सकाळी जेव्हा मी घराबाहेर पडलो, तेव्हा नेहमीचा गजबजलेला घोड़बंदर रोड विचित्रपणे शांत वाटत होता. पेट्रोल आणि डिझेलच्या किमतींनी शंभरी कधीच पार केली होती, पण आता तर "साठा संपला आहे" असे बोर्ड पेट्रोल पंपावर लटकू लागले आहेत.

जसं सिरीयलमध्ये एखादं गाव अचानक रिकामं होतं आणि सगळीकडे एक अनामिक भीती (Anxiety) पसरते, तसंच काहीसं वातावरण आज मध्यमवर्गीय वस्त्यांमध्ये आहे. ज्या रिक्षावाल्याशी मी रोज गप्पा मारायचो, तो आज हातावर हात धरून बसला होता. "काका, गॅस मिळेना आणि पेट्रोल परवडेना... घर कसं चालवायचं?" त्याच्या या प्रश्नात केवळ आर्थिक चणचण नव्हती, तर जगण्याची एक 'सरो' (Sorrow) होती. हे युद्ध म्हणजे केवळ क्षेपणास्त्रांचा खेळ नाही, तर तो एका सामान्य माणसाच्या पोटाची भूक आणि त्याच्या कामावर जाण्याचा अधिकार हिरावून घेणारा 'क्रूर' (Cruel) प्रयोग आहे.

२. राजकीय 'गिधाडांचा' नवा डाव
अशा कठीण प्रसंगी जिथे सामान्य माणसाला 'कॉन्फिडन्स' देण्याची गरज होती, तिथे आपल्याकडचे काही 'राजकीय गट' आगीत तेल ओतण्याचं काम करत आहेत. हे गट लोकांना धीर देण्याऐवजी, "बघा, आता काही दिवसात देश अंधारात जाणार, खायला अन्न मिळणार नाही, सगळं ठप्प होणार!" अशा अतिरंजित (Exaggerated) वावड्या उठवत आहेत.

हे केवळ विधानं नाहीत, तर हा एक सुनियोजित कट आहे. लोकांना जास्तीत जास्त 'डेस्परेट' (Desperate) करायचं, जेणेकरून ते सैरावैरा पळतील आणि व्यवस्थेवरचा त्यांचा विश्वास पूर्णपणे उडेल. काही ठराविक व्यापाऱ्यांना "कसा साठा करायचा आणि चढ्या दराने कसा विकायचा" याच्या गुप्त 'आयडिया' हेच राजकीय गट पुरवत आहेत. सामान्य माणूस जेव्हा भीतीपोटी रांगा लावून सामान खरेदी करतो, तेव्हा या गटांचा खिसा गरम होतो. ही अगतिकताच त्यांच्या राजकारणाचं इंधन आहे. त्यांना 'फ्युचर रेडी' (Future Ready) समाज नकोय, त्यांना 'लाचार' समाज हवाय.

३. 'बायोफिलिक' ओढ आणि सहकार्याची भावना
आपण मालिकेत नेहमी बघतो की, जेव्हा रस्ते बंद होतात, तेव्हा लोक पायी चालत एकमेकांना साथ देतात. ही जी 'केअर' आणि 'कन्सर्न'ची भावना आहे, तीच आपली खरी ताकद आहे. आपल्या रक्तामध्ये निसर्गतःच 'बायोफिलिक' (Biophilic) गुण आहेत—म्हणजेच संकटकाळी एकमेकांना धरून राहण्याची ओढ.

पण आजचं राजकारण याच ओढीवर घाला घालत आहे. लोकांना स्वार्थी बनवणं आणि "फक्त स्वतःचा विचार करा" असं शिकवणं, हा या व्यवस्थेचा भाग झाला आहे. तरीही, मध्यमवर्गीय माणूस आजही आपल्या शेजाऱ्याला "माझ्या गाडीतून चल" म्हणताना दिसतो, तेव्हा वाटते की माणुसकी अजूनही या राजकीय खेळाला पुरून उरली आहे.

४. शेवटचा संवाद: भविष्याची पहाट आणि आमची जिद्द
"रस्ते ओस झाले तरी, आपली स्वप्नं ओस पडू देऊ नका," हेच मी आज सर्वांना सांगू इच्छितो. इराण आणि अमेरिका यांच्यातील अहंकाराचे रस्ते कदाचित लांब असतील, पण आपल्यातील 'हार्मनी' (Harmony) आणि सामंजस्याचा रस्ता खूप जवळचा आहे.

हे आयुष्य म्हणजे एक 'मेगा सिरीयल' आहे, जिथे प्रत्येक वळणावर एक नवीन संकट उभं ठाकतं. पण लक्षात ठेवा, कोणतीही रात्र इतकी मोठी नसते की ती सूर्याला उगवण्यापासून रोखू शकेल. राजकीय अफवांना आणि अगतिकतेला थारा देऊ नका. जेव्हा आपण 'कॉन्फिडन्स' ठेवतो आणि एकमेकांचे हात धरतो, तेव्हा कितीही मोठं जागतिक युद्ध असलं तरी आपण आपल्या भविष्याची वाट शोधू शकतो.

हा भाग इथेच थांबतोय... कारण रस्ते कदाचित आज शांत असतील, पण आमच्या मनातील 'आशा' अजूनही जोरात धावते आहे!